REPORTAGE — Pand met kleinschalige en knusse uitstraling en liefst in Soest

Net grondig verbouwd en gegroeid van vijf naar zes kamers, en toch op zoek naar een nieuw pand. Bij De Luwte, het hospice voor Soest en Baarn snappen ze ook wel dat dat wat raar klinkt. „We waren zelfs al op zoek naar een nieuw pand vóórdat we gingen verbouwen”, vertelt directrice Petra Minnema. „Maar we konden niet anders.”

Eric Lorier

SOEST — Hospice De Luwte is gevestigd aan de Julianalaan in de oude pastorie van de naastgelegen kerk ernaast, pal naast een stukje Soester Eng. Het hospice begon in 2007 met vier kamers, dat werden er vijf en sinds een paar maanden zijn het er zes. Alles naar volle tevredenheid. „Ook in de buurt heeft niemand een probleem met een bovengemiddeld aantal rouwauto’s in de straat. Ze zijn er aan gewend geraakt.”

Het twintigjarig bestaan van De Luwte zal nog wel aan de Julianalaan worden gevierd, verwacht Minnema, maar het hospice is wel op zoek naar iets anders. Iets groters vooral. Iets met acht kamers.

Vraag

De vraag naar hospice-plekken is namelijk groot. „Volgens de prognoses is er in Soest en Baarn vraag naar acht plekken. Dus daar gaan we voor. Maar we zoeken wel iets met deze zelfde sfeer. Kleinschalig en knus. En liefst in Soest. Dat is groter, en omdat we hier nu eenmaal al bijna twintig zitten komen de meeste vrijwilligers ook uit Soest.”

Ondanks de verhuisplannen heeft hospice De Luwte afgelopen zomer een forse verbouwing ondergaan. „Ja, dat klinkt onlogisch, maar we konden niet anders vanwege de nieuwe bekostiging vanuit de zorgverzekeraars. Wij zijn een bijna-thuis-huis met 24 uur zorg. Er is hier altijd een team met verpleegkundigen. Die zijn in dienst bij Silverein maar werken hier als vast team. Door die veranderde bekostiging kon onze 24-uurszorg niet meer uit en waren we genoodzaakt om naar zes bedden te gaan. En dat moest heel snel. Een nieuw pand duurt nog wel even, daar konden we niet op wachten.”

Wat begon als een overzichtelijk project – kantoorruimte verhuizen naar een losse unit in de tuin en de vrijkomende ruimte verbouwen tot zesde kamer – werd gaandeweg steeds ingrijpender. „Van het een komt het ander. We werken hier met zijn vieren, maar dat past eigenlijk niet in die unit. Dus op zolder moest ook nog ergens een werkplek komen. Maar daar wordt het snikheet, dus daar moest ook een airco. En ga zo maar door. Een grotere tafel in de gezamenlijke woonkamer, een extra stoel bij het zitje...”

De meeste gasten van het Soester hospice wonen een paar weken in De Luwte voor ze het tijdelijke voor het eeuwige verwisselen.

Levend

Al hebben ze bij De Luwte ook wel eens een enkele keer gasten gehad die het pand levend verlieten. „Die knapten weer helemaal op. Dan gaan ze op een gegeven moment terug naar huis of naar een verpleeghuis en komen dan een tijd later weer terug bij ons.”

In die normaal gesproken laatste periode van hun leven wordt geprobeerd het de gasten allemaal zo aangenaam mogelijk te maken. Huisdieren mogen mee, zolang maar niemand er last van heeft.

Zorgpersoneel is 24 uur per dag in huis, en iemand hoeft maar te kikken of er staat een van de dik honderd vrijwilligers klaar. „En met hart en ziel. Ik zou het iedereen gunnen om in een hospice als De Luwte te sterven.”

„Ik zou het iedereen gunnen om in een hospice als De Luwte te sterven.”
Petra Minnema, directrice

Fotobijschrift: Directrice Petra Minnema van hospice De Luwte Soest/Baarn in de achtertuin, waar een kantoorunit is neergezet zodat er een zesde kamer in de villa paste.

Fotobijschrift: Hospice De Luwte, rechts van de kerk.